Geen grote fuif, geen lange toespraken en evenmin een plechtige jubileumviering. Scouts Aurora Oetingen wilde zaterdagavond voor zijn 55ste verjaardag vooral mensen opnieuw bij elkaar brengen. Oud-leden, vroegere leiding en de huidige generatie kregen in de scoutslokalen aan het Kerkplein alle ruimte om herinneringen op te halen, elkaar na vele jaren terug te zien en oude vriendschappen opnieuw aan te knopen. Dat precies 55 jaar werd gevierd en niet de veel rondere vijftigste verjaardag, had een eenvoudige reden: in 2021 maakte corona een jubileumviering onmogelijk. Vijf jaar later werd die gemiste afspraak alsnog ingehaald.
Toen Oetingen plots zonder jeugdbeweging zat
Om het verhaal van Aurora te vertellen, moeten we terug naar het einde van de jaren zestig. De Chiro in Oetingen viel uit elkaar en de toen nog zelfstandige gemeente zat plots zonder jeugdbeweging. Dat zinde enkele Oetingse jongeren niet. Onder hen was Linda Depester, die zaterdagavond aanwezig was en zich de beginperiode nog levendig herinnerde. Samen met enkele vrienden begon ze te dromen van een eigen scoutsgroep.
Die droom kon niet onmiddellijk worden waargemaakt. Enkele initiatiefnemers waren volgens Linda nog te jong om de groep officieel mee op te richten. Als tussenoplossing gingen zij aan de slag bij een jeugdbeweging in Gooik, die op dat ogenblik nood had aan enthousiaste leiding.Toen de leeftijd niet langer een hinderpaal vormde, werd het oorspronkelijke plan opnieuw bovengehaald. In 1971 was Scouts Aurora Oetingen een feit.
Aurora als symbool voor een nieuw begin
Wie precies de naam Aurora bedacht, kan Linda 55 jaar later niet meer achterhalen. De betekenis ervan bleef wel overeind. Aurora verwijst naar de dageraad, het eerste ochtendlicht en daarmee ook naar een nieuw begin. Een toepasselijke naam dus voor een nieuwe jeugdbeweging in een dorp waar jongeren een tijdlang zonder Chiro of scouts waren komen te zitten.
Bescheiden was die start in ieder geval. Volgens Linda begon Aurora met vier mensen in de leiding en een twintigtal welpen.
Zelf werd ze Akela, de naam van de leider van de wolvenroedel uit Het Jungleboek van Rudyard Kipling. Het jungleverhaal vormde traditioneel de achtergrond voor de werking met de welpen. Die naam bleef veel langer hangen dan ze destijds wellicht had kunnen vermoeden. “Nu kom ik soms nog mensen tegen die mij Akela noemen en die mijn echte voornaam zelfs niet kennen”, vertelde ze zaterdag lachend.
Onder het podium van de parochiezaal
Ook de accommodatie uit die eerste jaren stond mijlenver af van de infrastructuur waarover Aurora vandaag beschikt.De scouts vonden onderdak in de parochiezaal. Hun eigen stukje territorium bevond zich onder het podium, waar ook de souffleurs van de plaatselijke toneelvereniging hun stek hadden.
De eerste scouts waren jongens, terwijl een belangrijk deel van de leiding uit meisjes bestond. Naast Linda waren onder anderen Monique, Myriame en Rita actief. Rita is inmiddels overleden. Later vonden uiteraard ook meisjes als lid hun weg naar Aurora.
Maar lokalen, uniformen of structuren zijn niet wat bij Linda na 55 jaar het sterkst is blijven hangen. Wanneer ze terugkijkt, komen vooral vriendschap, kampen en fierheid naar boven.
Voor sommige kinderen de enige vakantie
De kampen namen daarbij een bijzondere plaats in. Ze brachten Aurora onder meer naar Goeferdinge, Westouter, Tremelo en Averbode.
Voor kinderen van vandaag lijken dat misschien geen spectaculaire vakantiebestemmingen. Begin jaren zeventig lag dat anders. Voor sommige kinderen was het scoutskamp volgens Linda de enige vakantie van het jaar.Wat daarvan overbleef, waren herinneringen die een leven lang meegingen. Hetzelfde gold voor de vriendschappen die binnen de groep ontstonden en vaak tientallen jaren bleven bestaan. En er was die fierheid om tot de scouts te behoren. “Eens een scout, altijd een scout”, vat Linda het samen.
In haar eigen familie kreeg die uitspraak bijna letterlijk vorm. Ook haar dochters Tinneke en Liesbet werden scout en engageerden zich later als leiding. Inmiddels stapte ook haar kleinzoon in hun voetsporen.
55 jaar later: 130 kinderen
Aan de andere kant van die tijdlijn staat Britt Tresignie, die samen met Matthijs Leribaux en Jules Lamonte de huidige groepsleiding van Scouts Aurora vormt.
Aan de vooravond van de startdag staan 130 kinderen op de teller. De verwachting is dat daar morgen zondag nog een twintigtal nieuwe leden kunnen bijkomen.
De leiding bestaat momenteel uit 17 meisjes en jongens. Dat zijn er wat minder dan in sommige voorgaande jaren, maar volgens Britt schommelt dat aantal voortdurend. Een volgend jaar kunnen het er opnieuw twintig of meer zijn.
De kinderen en jongeren worden verdeeld over acht leeftijdstakken: van kapoenen, kabouters en welpen, over jong-gidsen en jong-verkenners, tot gidsen, verkenners en jins.
Halloweentocht, Skoetefret en kamp
Ook buiten de gewone scoutswerking heeft Aurora een aantal vaste afspraken op de kalender staan. Op 31 oktober organiseert de groep opnieuw zijn Halloweentocht. Daarnaast is er het jaarlijkse eetfestijn met de bijzonder toepasselijke naam ‘Skoetefret’ en staat ook een voetbalevenement op het programma.
En uiteraard blijft het kamp een van de hoogtepunten van het scoutsjaar. Voor 2027 ligt de bestemming al vast. Van 17 tot en met 31 juli trekt Aurora naar Bertrix.
Precies zoals 55 jaar geleden zijn het wellicht die dagen samen die later de verhalen zullen opleveren die over tientallen jaren nog eens worden bovengehaald.
Een vijftigste verjaardag met vijf jaar vertraging
Eigenlijk had de grote terugblik al in 2021 moeten plaatsvinden. Toen bestond Scouts Aurora precies vijftig jaar. Maar midden in de coronaperiode was een grote bijeenkomst van verschillende generaties ondenkbaar. Het gouden jubileum ging voorbij zonder het feest dat daarbij hoorde. Daarom werd vijf jaar gewacht. En zo werd 55 jaar Aurora eigenlijk ook een beetje de uitgestelde viering van 50 jaar Aurora.
Geen fuif, wel elkaar terugvinden
Dat verklaarde meteen de sfeer die de organisatoren zaterdagavond wilden creëren. Het Feestje, zoals het eenvoudigweg op de uitnodiging stond, moest geen zoveelste fuif worden. De muziek en een drankje hoorden erbij, maar waren niet de essentie. Elkaar terugzien was dat wel.
Mensen die ooit samen op kamp trokken, leiding gaven of als kind iedere zondag naar de scouts kwamen, ontmoetten elkaar opnieuw. Oude verhalen werden bovengehaald, herinneringen vergeleken en vriendschappen opnieuw aangeknoopt. Ook burgemeester Kris Poelaert en schepenen Samuel Billens en Christa Dermez kwamen langs om hun sympathie en steun voor de jubilerende jeugdbeweging te betuigen.
In 1971 stonden vier jonge leidinggevenden klaar voor een twintigtal welpen. Vijfenvijftig jaar later telt Aurora minstens 130 kinderen en 17 mensen in de leiding. De lokalen veranderden, generaties kwamen en gingen en de werking groeide.
Maar precies datgene wat Linda Depester uit die allereerste jaren het meest koesterde, was zaterdagavond opnieuw de reden om samen te komen: de mensen, de vriendschappen en de herinneringen die scouting achterlaat.
