Pastoor Kris Meskens mag vandaag zondag 20 september 59 kaarsjes uitblazen. Zelf zal hij daar wellicht niet al te veel ruchtbaarheid aan willen geven. Wie hem kent, weet dat hij niet meteen staat te springen om persoonlijke aandacht. Toch is zijn verjaardag een geschikte gelegenheid om even terug te kijken. Niet alleen omdat pastoor Meskens inmiddels 28 jaar in Herfelingen woont en werkt, maar ook omdat achter de vertrouwde dorpspastoor een opmerkelijk priesterleven schuilgaat. Dat bracht hem van zijn priesterwijding over het leger en het door oorlog getroffen Bosnië naar Ruisbroek bij Puurs en uiteindelijk naar het Pajottenland, waar zijn werkterrein doorheen de jaren alsmaar groter werd.
Van legeraalmoezenier tot parochiepriester
Kris Meskens werd op 20 september 1967 geboren in Dendermonde. In 1992 werd hij tot priester gewijd. Kort nadien werd hij in het kader van zijn legerdienst reserve-aalmoezenier.
Uit ons eigen archief blijkt dat hij in 1994 en 1995 als aalmoezenier actief was tijdens de oorlog in Bosnië. Het voormalige Joegoslavië werd toen geteisterd door bijzonder bloedige conflicten. Het werd een ongewone ervaring voor een jonge priester die pas enkele jaren voordien zijn priesterwijding had ontvangen.
Later werd Meskens pastoor in Ruisbroek bij Puurs. Van daaruit stuurde het bisdom hem in 1998 naar Herne dat uiteindelijk Herfelingen werd. Dat betekende meteen het begin van een band met de streek die inmiddels al 28 jaar standhoudt.
Een nieuwe pastoor in Herfelingen
Zijn komst naar Herfelingen vergde destijds ook enige praktische voorbereiding. De kerkfabriek liet de pastoorswoning in de toenmalige Molenstraat aanpassen en opfrissen. Tijdens die werkzaamheden werd voor de nieuwe pastoor tijdelijk een appartement in de buurt voorzien.
In Herfelingen was er overigens een korte overgangsperiode geweest. Nadat pastoor Bavo er was vertrokken, nam pastoor Aimé Wastiels, die toen pastoor was in Tollembeek, gedurende enige tijd de kerkdiensten voor zijn rekening. In 1998 kwam met Kris Meskens opnieuw een jonge pastoor naar de Sint-Niklaasparochie.
Lang duurde het niet voor hij er zijn stempel drukte. Een van de initiatieven waarmee zijn naam sterk verbonden bleef, was het opnieuw tot leven brengen van de Sacramentsprocessie. Die oude Herfelingse traditie was tientallen jaren verdwenen. Onder zijn impuls met de medewerking van tal van plaatselijke vrijwilligers werd de processie vanaf 1999 opnieuw een jaarlijkse afspraak.
Werkterrein werd steeds groter
De tijd dat een dorpspastoor nagenoeg uitsluitend voor één parochie instond, ligt inmiddels ver achter ons. Ook voor Kris Meskens werd het werkterrein doorheen de jaren aanzienlijk uitgebreid.
Naast Herfelingen kreeg hij verantwoordelijkheden in onder meer Herne, Kokejane, Vollezele en Sint-Pieters-Kapelle. Later kwamen daar ook opdrachten in Tollembeek, Galmaarden, Herhout en andere parochies van de huidige pastorale federatiezone Bever-Galmaarden-Herne bij. Vandaag is hij onder meer pastoor en parochieadministrator in verschillende van die geloofsgemeenschappen. Zijn huidige kerkelijke opdrachten werden verlengd tot 30 juni 2031.
Dat grotere werkgebied bracht hem ook bij heel wat belangrijke momenten in het leven van de inwoners. Doopsels, huwelijken en uitvaarten, maar evengoed jubilea, processies, herdenkingen en plaatselijke feestelijkheden maakten doorheen de jaren deel uit van zijn opdracht.
Tradities mee levend houden
Vooral met een aantal oude tradities bleef Meskens nauw verbonden. Naast de heropgestarte Sacramentsprocessie in Herfelingen is er de eeuwenoude Drievuldigheids- of Paardenprocessie van Kester, Herfelingen en Oetingen. In een steunbrief uit 2023 voor de erkenning van die traditie als immaterieel erfgoed schreef hij zelf dat hij de processie toen al 25 keer had mogen meemaken.
Ook vandaag blijft hij er een vertrouwd gezicht. Wanneer de paardenprocessie ’s morgens vroeg Herfelingen aandoet, behoort de ontvangst aan de Sint-Niklaaskerk nog altijd tot de vaste momenten van de ommegang.
Maar een priesterloopbaan bestaat niet alleen uit feestelijke gebeurtenissen. Zo ging Meskens in mei van dit jaar ook voor tijdens de allerlaatste eucharistieviering in het kerkje van Herhout. Na 78 jaar werd daar de religieuze functie stopgezet. Meskens sprak toen bewust over een dankviering: naast het afscheid wilde hij vooral de vele mooie momenten in herinnering brengen die mensen er samen hadden beleefd.
Nog altijd tussen de mensen
Na 28 jaar is Kris Meskens in Herfelingen en ver daarbuiten dan ook veel meer geworden dan alleen de man die op zondag achter het altaar staat. Bij dorpsfeesten, herdenkingen en verenigingsactiviteiten en zelfs bij het bloedgeven duikt hij geregeld op. En af en toe mag daar ook wat humor bij. Zo liet hij zich deze zomer tijdens het Waanzinnig Weekend in Herfelingen opnieuw met een hoogtewerker omhoog tillen voor de traditionele autowijding. Zijn boodschap was even nuchter als herkenbaar: de bescherming van Sint-Christoffel kan nooit kwaad, maar een goede verzekering en verantwoordelijk rijgedrag blijven minstens even belangrijk.
Zondag 20 september is er alvast geen processie, benoeming of bijzondere kerkelijke plechtigheid nodig om zijn naam even te vermelden. Kris Meskens wordt 59. En omdat de jarige zelf niet bijzonder gesteld is op veel aandacht, houden we het daarbij. Volgend jaar worden het er zestig.
