De Acaciazaal in het stadspark van Edingen stond zondag helemaal in het teken van koppels die samen al een bijzonder lange weg hadden afgelegd. Het stadsbestuur zette er 24 echtparen in de bloemetjes die dit jaar 50, 60, 65 of zelfs 70 jaar getrouwd zijn. Samen vertegenwoordigden de jubilarissen maar liefst 1.340 jaar huwelijk. Twee koppels spanden de kroon: zij stapten in 1956 in het huwelijksbootje en vierden zeventig jaar later hun platina huwelijksjubileum. Een ruime delegatie van de Fanfare Royale d’Enghien zorgde voor de muzikale omlijsting van de plechtigheid.
Eerst samen voor de lens
Vooraleer de officiële ontvangst in de Acaciazaal van start ging, werden de jubilarissen samengebracht voor de traditionele groepsfoto die dit jaar niet kon genieten van de zon. Dat neemt niet weg dat het een bijzonder beeld opleverde waarop gouden, diamanten, briljanten en platina jubilarissen samen voor de lens verschenen.
Daarna verhuisde het gezelschap naar de Acaciazaal, waar de koppels door de gemeentelijke autoriteiten werden verwelkomd. De plechtigheid verliep volgens een inmiddels vertrouwd concept, met toespraken, muziek en vooral veel aandacht voor ieder jubilerend paar afzonderlijk.
De Fanfare Royale d’Enghien zette de officiële viering in met ‘Onze Enghiennois’, terwijl het college van burgemeester en schepenen voor de jubilarissen plaatsnam. Burgemeester Marc Vanderstichelen heette de feestvierders vervolgens welkom. Zijn boodschap klonk zowel in het Frans als in het Nederlands. Ook schepen voor Senioren Christine Leroy richtte zich tot de jubilarissen.
Beiden feliciteerden de koppels en wezen op de bijzondere betekenis van een huwelijk dat een halve eeuw en in sommige gevallen zelfs zes of zeven decennia heeft standgehouden. In een samenleving die tijdens hun huwelijksleven ingrijpend veranderde, staan dergelijke jubilea voor verbondenheid, trouw, wederzijds respect en de kunst om samen ook moeilijke momenten te overwinnen.
Van Luis Mariano tot ABBA
Christine Leroy koos in haar toespraak voor een originele muzikale terugblik. Ze koppelde de verschillende huwelijksjaren aan artiesten en muziek die mee het tijdsbeeld bepaalden. Zo passeerde voor 1956 Luis Mariano de revue, voor 1961 Charles Aznavour en voor 1966 Adamo. Bij de gouden jubilarissen van 1976 belandde ze uiteindelijk bij Dancing Queen van ABBA.
De fanfare zorgde ook tussen de verschillende onderdelen van de hulde voor muzikale intermezzo’s. Het protocollaire gedeelte werd afgesloten met de Brabançonne, eveneens uitgevoerd door de Fanfare Royale d’Enghien.
Twee koppels vierden uitzonderlijke 70ste huwelijksverjaardag
De meeste aandacht ging vanzelfsprekend naar de twee echtparen die een bijzonder zeldzame mijlpaal bereikten. Toen de twee platina koppels in 1956 elkaar het jawoord gaven, stond de televisie in België nog in haar kinderschoenen en was een televisietoestel lang niet in ieder gezin te vinden. Boudewijn was koning en Achiel Van Acker eerste minister. De wereld maakte de Suezcrisis mee. Van internet, gsm, e-mail of sociale media had uiteraard nog niemand gehoord.
Roger Malfroy en Rosa Snoekx traden op 26 mei 1956 in het huwelijk. Roland Herman en Jeannine Demaret volgden op 27 oktober van datzelfde jaar. Zeventig jaar later mochten beide koppels hun platina huwelijksjubileum vieren.
Opmerkelijk is dat beide koppels niet alleen in Lettelingen wonen, maar zelfs in dezelfde straat, de Strihouxstraat (Rue de Strihoux). Strihoux is een historisch toponiem dat ook verbonden is met het boscomplex in de omgeving van Lettelingen, Heikruis en Bierk.
Naast de twee platina koppels werden drie echtparen gehuldigd voor 65 jaar huwelijk, zeven voor 60 jaar en twaalf voor 50 jaar. Zelfs bij huwelijksjubilea laat de taalgrens zich voelen: wat in Wallonië na 65 jaar huwelijk ‘noces de palissandre’ heet, kennen we in Vlaanderen doorgaans als een briljanten huwelijk.
De gouden jubilarissen vormden met twaalf koppels de grootste groep. Zij traden allemaal in 1976 in het huwelijk. Een overzicht van alle gevierde koppels, met hun huwelijksdatum en woonplaats, vindt u in de bijgevoegde tabel.
Ieder koppel kreeg zijn eigen moment
De viering beperkte zich niet tot een gezamenlijke hulde. De jubilarissen werden volgens de duur van hun huwelijk naar voren geroepen. De twee platina koppels kwamen eerst aan de beurt, gevolgd door de briljanten, diamanten en gouden jubilarissen.
Naast de gebruikelijke felicitaties en wensen vanwege het Koningshuis werden de koppels door het stadsbestuur bedacht met een diploma, een ruiker bloemen, een fles bubbels en twee glazen gegraveerd met het wapenschild van de stad. De briljanten koppels mochten bovendien een bijzondere erkentelijkheidsmedaille van het Koningshuis in ontvangst nemen. Voor de twee platina koppels was er daarbovenop een persoonlijke brief en een foto van het koningspaar.
Na het officiële gedeelte werd de viering afgesloten met een gezamenlijk aperitief. Dat bood de jubilarissen, hun familieleden en de vertegenwoordigers van het stadsbestuur de gelegenheid om in een meer ongedwongen sfeer na te praten.
De praktische organisatie van de viering was vanuit de stad Edingen in handen van Laetitia Lecomte van de Service de Promotion touristique et événementielle.
Edingen: Waalse buur van het Pajottenland
Voor inwoners van het Pajottenland ligt Edingen vlakbij, maar bestuurlijk wordt bij het overschrijden van de gemeentegrens meteen ook de gewest- en provinciegrens overgestoken. Edingen behoort tot het Waalse Gewest en tot de provincie Henegouwen. De gemeente bestaat uit Edingen, Lettelingen (Petit-Enghien) Labliau en Mark (Marcq) en telt ruim 14.000 inwoners.
De stad neemt bovendien een bijzondere positie in als faciliteitengemeente voor Nederlandstaligen. Nederlandstalige inwoners kunnen daardoor in hun contacten met het stadsbestuur gebruikmaken van de wettelijk vastgelegde taalfaciliteiten. Dat was ook tijdens de jubilarissenviering merkbaar: burgemeester Marc Vanderstichelen richtte een deel van zijn welkomstwoord in het Nederlands tot de aanwezigen.
1.340 jaar huwelijk achter één groepsfoto
De traditionele groepsfoto voor de Acaciazaal kreeg daarmee een bijzondere betekenis. Achter de 24 koppels gingen evenveel levensverhalen schuil: twaalf huwelijken die een halve eeuw standhielden, zeven die zestig jaar overspanden, drie van 65 jaar en twee huwelijken die al zeventig jaar geleden werden gesloten.
Samen waren zij goed voor 1.340 jaar huwelijk – een getal dat zondag in de Acaciazaal misschien wel meer vertelde dan welke lange toespraak ook.
