Kunstschilder Ann Adriaenssens uit Bever neemt afscheid van haar professionele kunstenaarsbestaan. Na een loopbaan van ongeveer twintig jaar, talrijke tentoonstellingen in binnen- en buitenland en een oeuvre dat evolueerde van herkenbare dierenportretten en stillevens naar abstract werk en assemblages, vindt zij het tijd voor een nieuwe levensfase. Op zondag 23 augustus nodigt ze iedereen bij haar thuis uit voor een laatste tentoonstelling en een gezellige bijeenkomst. Daarmee wil ze haar bezoekers, klanten en sympathisanten bedanken voor het jarenlange vertrouwen. Haar broer Wim Adriaenssens stelt er eveneens enkele van zijn beeldhouwwerken tentoon.
Van jeugdige passie naar professionele kunstpraktijk
Ann Adriaenssens werd in 1963 geboren en woont en werkt in Bever. Tekenen en schilderen maakten al sinds haar jeugd deel uit van haar leven. Ze ontwikkelde zich grotendeels als autodidact, al volgde ze in het vroegere Henry Story Instituut in Gent ook een opleiding weefkunst. Omstreeks 2006 begon ze zich steeds intensiever op het schilderen toe te leggen. Vanaf ongeveer 2008 beschouwde ze zichzelf als professioneel kunstenares.
Haar landelijke woonomgeving, de rust en de natuur vormden belangrijke inspiratiebronnen. Aanvankelijk werd ze vooral bekend door haar dierenportretten. Honden, katten, paarden, koeien en andere dieren verschenen vaak bijzonder levensecht op het doek. Vooral hun blik stond daarbij centraal. Ann probeerde niet alleen hun uiterlijke kenmerken vast te leggen, maar ook iets van hun karakter en gevoelswereld zichtbaar te maken.
Daarnaast schilderde ze hedendaagse stillevens waarin kleur, compositie, licht en schaduw een belangrijke rol speelden. Haar werken werden lange tijd gekenmerkt door een realistische stijl, zachte kleuren, een sobere vormgeving en een uitgesproken aandacht voor sfeer. Heel wat dierenportretten kwamen in opdracht tot stand.
‘Kalverliefde’ betekende een vroege doorbraak
Een van de eerste markante momenten uit haar kunstenaarsloopbaan was het schilderij Kalverliefde. Daarmee won ze omstreeks 2008 de eerste prijs in de GAIA-kunstwedstrijd De blik van het dier. De jury waardeerde vooral de treffende manier waarop ze de angstige blik weergaf van een kalf dat achter tralies wachtte op wat zou komen.
Ook in de Nederlandse wedstrijd Dieren op doek behaalde ze een eerste prijs. Die onderscheidingen gaven haar werk een ruimere bekendheid en bevestigden haar bijzondere talent om dieren niet alleen herkenbaar, maar ook met een sterke emotionele uitstraling af te beelden.
In de daaropvolgende jaren nam Ann deel aan een groot aantal tentoonstellingen, kunstroutes en projecten. Haar werk was niet alleen in Bever en de omliggende gemeenten te zien, maar ook elders in België, Nederland, Frankrijk en Tsjechië.
Meer dan dierenportretten alleen
Hoewel dieren lange tijd een belangrijke plaats in haar oeuvre innamen, beperkte Ann Adriaenssens zich daar niet toe. Geleidelijk verschenen ook bloemen, menselijke figuren, naakten, abstracte landschappen en meer experimentele creaties in haar werk.
In 2014 werd haar drieluik Blote lijven genomineerd voor Schilderij van het Jaar, een Belgisch-Nederlandse wedstrijd van het kunsttijdschrift Atelier. Het drieluik maakte deel uit van een reeks naakten die ze voorbereidde voor het kunstproject (Un)forget.
Met die reeks wilde ze de mens tonen zoals die werkelijk is: ongeacht leeftijd, lichaamsbouw, vervormingen, littekens of andere uiterlijke kenmerken. Het ging haar om een pure, eerlijke en integere weergave van het menselijk lichaam, ver verwijderd van de geïdealiseerde beelden die doorgaans worden voorgeschoteld.
Een jaar later nam ze deel aan (Un)forget, een multidisciplinaire tentoonstelling rond oorlog die plaatsvond in het Colomakasteel in Sint-Pieters-Leeuw en bij Fondatel in Herne. Haar broer Wim Adriaenssens trad daarbij op als curator.
Een steeds vrijere beeldtaal
Doorheen de jaren werd haar beeldtaal vrijer. De herkenbare figuratie maakte in recenter werk gedeeltelijk plaats voor abstractie en assemblage. Daarbij verwerkte ze gerecupereerd hout, natuurlijke stoffen en gevonden voorwerpen.
Die materiaalkeuze was niet toevallig. Ann koesterde al geruime tijd een bijzondere belangstelling voor textiel en stoffen, maar ook voor de ecologische en menselijke gevolgen van de manier waarop die worden geproduceerd. Thema’s zoals synthetisch textiel en de zoektocht naar eerlijke, gezonde, milieu- en mensvriendelijke materialen kregen daardoor eveneens een plaats in haar artistieke werk.
In 2023 begon ze bovendien samen met haar broer Wim aan een opmerkelijk experiment. Wim zette een werk op doek, waarna Ann het in haar eigen atelier voortzette en vervolledigde. Ze wist daarbij niet welke richting haar broer oorspronkelijk voor ogen had. Zo ontstonden schilderijen waaraan twee kunstenaars afzonderlijk en toch samen bouwden.
Van Bever tot Nederland, Frankrijk en Tsjechië
De lijst met tentoonstellingen waaraan Ann deelnam, is bijzonder uitgebreid. Haar eerste vermelde publieke deelnames dateren uit 2006, met het Cultuurweekend in Galmaarden en de Artiestenroute in Bever. Daarna volgden onder meer tentoonstellingen en kunstinitiatieven in Geraardsbergen, Bellingen, Dilbeek, Luik, Lede, Puurs, Gent, Zottegem, Pepingen, Denderleeuw, Nieuwpoort en Ninove.
Ook buiten België vond haar werk zijn weg naar het publiek. Van 2009 tot 2013 was ze verbonden aan Galerie Broekart in Eindhoven. Ze stelde onder meer tentoon tijdens Mundicat in Groningen, in het CODA Museum in Apeldoorn en op de Nationale Kunstjaarbeurs in het World Fashion Centre in Amsterdam.
In 2014 was haar werk te zien tijdens het Parcours d’artistes in Beloeil en in twee galerijen in Tsjechië. Nog in 2025 nam ze deel aan een tentoonstelling in La Halle in Marly-Gomont in Frankrijk.
Dichter bij huis was ze de voorbije jaren onder meer aanwezig bij Herne Kunst’telt, in het Museum van het Belgisch Trekpaard in Vollezele, in het Oud Stadhuis en bij andere kunstprojecten in Ninove, in het Koetshuis in Geraardsbergen en bij het project Erfgoed van Morgen in Ninove en Galmaarden. Daarnaast organiseerde ze jaarlijks een tentoonstelling bij haar thuis. Haar werk was ook permanent aanwezig in dierenartsenpraktijken, praktijk- en cursusruimten en restaurants.
Ook anderen laten kennismaken met creativiteit
Gedurende enkele jaren begeleidde ze ook creatieve ateliers voor kinderen en volwassenen in opdracht van de gemeente Merelbeke. Voor een parcours van het orthopedagogisch centrum Huize Terloo schilderde ze bovendien kabouters.
Op die manier bestond haar kunstenaarschap niet alleen uit het maken en exposeren van eigen werk. Ook het stimuleren van de creativiteit van anderen en het laagdrempelig laten kennismaken met kunst maakten er deel van uit.
Opdrachten en tentoonstellingen begonnen steeds zwaarder te wegen
Dat Ann nu stopt, heeft verschillende redenen. Haar afscheid valt samen met het einde van haar beroepsloopbaan, maar haar beslissing gaat verder dan alleen met pensioen gaan. Ze zet zowel haar professionele kunstenaarspraktijk als haar deelname aan tentoonstellingen stop.
De praktische belasting van schilderopdrachten, het voorbereiden van exposities, de organisatie, de verkoop en alles wat bij een professionele kunstpraktijk komt kijken, begon steeds zwaarder te wegen. Na een burn-out voelde ze dat die voortdurende druk almaar meer energie vergde. “Momenteel is het even genoeg geweest”, vat ze het zelf samen.
Ann kijkt ernaar uit om haar tijd voortaan anders in te vullen. Schilderen staat voorlopig niet meer op haar programma. In en rond haar woning wacht voldoende werk en ook haar tuin, die het voorbije jaar wat minder aandacht kreeg, wil ze opnieuw volop verzorgen.
Geen uitspraak over wat de verre toekomst brengt
Of Ann Adriaenssens werkelijk nooit meer een penseel zal opnemen, wil ze niet voorspellen. Vandaag is haar beslissing duidelijk: ze beëindigt haar professionele kunstenaarspraktijk en stopt met tentoonstellen.
Wat later volgt, laat ze open. Als de zin om opnieuw te schilderen ooit spontaan terugkeert, kan dat uiteraard gebeuren. Maar een nieuwe tentoonstelling of een terugkeer naar het professionele kunstcircuit staat momenteel niet op haar verlanglijst.
“Als de goesting er weer is, dan doe ik dat misschien gewoon opnieuw”, klinkt het. “Maar als dat niet gebeurt, zijn er nog voldoende andere leuke bezigheden.”
Laatste tentoonstelling wordt vooral een warm bedankje
Morgen zondag 23 augustus opent Ann nog één keer de deuren van haar woning en atelier aan Bloemendael 10 in Bever. Het wordt geen afstandelijke afscheidstentoonstelling, maar een gezellige bijeenkomst met een hapje en een drankje. Bezoekers kunnen genieten van haar werk, herinneringen ophalen en rustig bijpraten.
Wie nog een schilderij van Ann wou aanschaffen, krijgt daar een laatste gelegenheid toe. Daarmee wil ze niet alleen letterlijk plaats maken in haar woning en atelier, maar haar schilderijen ook een nieuwe thuis bezorgen bij mensen die ze waarderen.
Haar broer Wim Adriaenssens stelt tijdens de bijeenkomst eveneens enkele van zijn beeldhouwwerken tentoon. Zo werd het afscheid tegelijk een laatste gezamenlijk artistiek moment van broer en zus.
Met de bijeenkomst wou Ann vooral iedereen bedanken die haar de voorbije twintig jaar volgde, haar werk waardeerde, een schilderij kocht, een opdracht toevertrouwde of één van haar tentoonstellingen bezocht.
