Stefanie Bruneel uit Vollezele heeft voor de derde keer de honderd kilometer lange Dodentocht tot een goed einde gebracht. De 37-jarige thuisverpleegster bereikte zaterdag om 17.28 uur de aankomst in Bornem. Ze deed daarmee ongeveer drie uur minder lang over de tocht dan vorig jaar. Ondanks een bijzonder lange nachtelijke strook, toenemende vermoeidheid en pijnlijke blaren omschreef ze deze editie als de gemakkelijkste van haar drie deelnames.
De 57ste Internationale Dodentocht ging vrijdagavond om 21 uur van start op het domein Breeven in Bornem. De deelnemers kregen maximaal 24 uur de tijd om het honderd kilometer lange parcours af te leggen. Het gaat niet om een wedstrijd, maar om een zware fysieke en mentale uitdaging waarbij iedere wandelaar vooral zichzelf probeert te overwinnen.
De belangstelling was opnieuw bijzonder groot. De organisatie hanteerde een maximum van 13.000 inschrijvingen. Volgens de zondag beschikbare cijfers haalden 12.887 deelnemers hun badge op, gingen 12.759 wandelaars daadwerkelijk van start en bereikten 9.275 van hen de eindmeet. Dat komt neer op ongeveer 72,7 procent. Voor 3.484 starters eindigde de tocht voortijdig.
Ook Zuidwest-Pajottenland was behoorlijk vertegenwoordigd. Pajottegem telde 25 deelnemers, Pepingen tien, Lennik acht en Bever twee.
Samen met drie vrienden
Deklaroen volgde tijdens de tocht Stefanie Bruneel uit Vollezele. Ze stapte samen met drie vrienden, die liever niet met naam in het artikel worden vermeld.
Stefanie werkt en woont in Vollezele en is beroepshalve deeltijds actief als thuisverpleegster bij het Wit-Gele Kruis. Ze draait er voornamelijk avond- en nachtdiensten. Daarnaast is ze al ruime tijd de drijvende kracht achter ‘Get Fit Together in Pajottegem’, een groeiend initiatief dat voorlopig door een groep enthousiaste vrijwilligers werd gedragen.
Voor Stefanie was het haar derde Dodentocht. De ervaring die ze tijdens haar vorige deelnames opdeed, bleek duidelijk van nut. Ze kwam zaterdag om 17.28 uur over de eindstreep en was daarmee ongeveer drie uur vlugger dan vorig jaar.
“Van mijn drie deelnames was dit de gemakkelijkste”, blikte ze terug. Dat betekende evenwel niet dat de honderd kilometer zonder moeilijke momenten verliep.
Jimmy zorgde voor extra bevoorrading
Tijdens de tocht kon het viertal rekenen op de steun van Stefanies echtgenoot Jimmy. Hij volgde niet alleen zijn vrouw, maar hield ook haar drie wandelgenoten in het oog. Onderweg zorgde hij voor aanmoedigingen en bijkomende bevoorrading met onder meer water en suikers.
Vooraf ging veel aandacht naar de uitzonderlijk hoge temperaturen. In de provincie Antwerpen gold vrijdag code oranje en overdag liep het kwik op sommige plaatsen op tot ongeveer 35 graden. De organisatie besloot het parcours niet in te korten, maar nam bijkomende maatregelen rond waterbevoorrading en medische bijstand.
Omdat de deelnemers pas om 21 uur vertrokken, ontsnapten ze tijdens de eerste uren aan de grootste hitte. Ook zaterdag vielen de weersomstandigheden volgens Stefanie uiteindelijk beter mee dan gevreesd. “Het weer tijdens het stappen viel best mee”, vertelde ze. “Sommige deelnemers kregen enkele regendruppels over zich heen, maar dat stelde weinig voor. Wij hebben zelf geen regen gehad.”
Negentien kilometer door het donker
Elke deelnemer aan de Dodentocht krijgt vroeg of laat af te rekenen met een moeilijk moment. Voor Stefanie kwam dat tijdens een nachtelijk traject van ongeveer negentien kilometer tussen de rustposten Friesland Campina en Kalfort. Dat betekende meer dan drie uur stappen in het donker. “Ik had de indruk dat er aan dat gedeelte geen einde kwam”, zei ze. “Het bleef maar duren. Dat was voor mij het lastigste moment van de tocht.”
Naarmate de eindmeet dichterbij kwam, begonnen de inspanningen steeds nadrukkelijker hun tol te eisen. De vermoeidheid nam toe en ondanks goed ingelopen en degelijke wandelschoenen kreeg Stefanie af te rekenen met blaren. “Op het einde zitten bijna alle deelnemers in hetzelfde schuitje. Iedereen is moe en sommigen zijn bijna uitgeput. Ook bij mij kwamen er blaren aan te pas. Dan is het letterlijk op de blaren lopen.”
Publiek gaf het laatste duwtje
Tijdens de laatste kilometers werd de aanwezigheid van het publiek steeds belangrijker. Langs het parcours stonden talrijke supporters die de vermoeide wandelaars met applaus, muziek en aanmoedigingen richting Bornem loodsten. “Op dat laatste gedeelte gaan de kleine en grotere ongemakken steeds zwaarder doorwegen”, gaf Stefanie aan. “Je begint minuut na minuut af te tellen. Wanneer je uiteindelijk de eindmeet ziet, verdwijnen plots alle narigheden en maken ze plaats voor een bijzonder groot gevoel van voldoening en fierheid.”
Bij heel wat deelnemers ging de ontlading aan de aankomst gepaard met tranen. Ook voor Stefanie vormde het overschrijden van de eindstreep de bekroning van een lange voorbereiding en vele uren stappen. Als beloning ontving ze een herinneringsmedaille, een diploma en een attentie.
Vijf deelnames als volgend doel
Na drie geslaagde deelnames dacht Stefanie inmiddels al aan een volgend doel. Ze zou bijzonder graag vijf Dodentochten op haar naam schrijven. Daarmee zou ze bovendien recht krijgen op een speciaal aandenken. “Ik heb er nu drie opzitten en zou er heel graag vijf van maken. Ik kreeg intussen al veel positieve reacties van vrienden en kennissen die volgend jaar eveneens aan de start willen staan.”
Toch weet ze uit ervaring dat er nog een ruime afstand ligt tussen zeggen dat men ooit aan de Dodentocht wil deelnemen en daadwerkelijk inschrijven, trainen en op de startavond klaarstaan.
“Ik wil anderen zeker aanmoedigen om het te proberen. Maar tussen het voornemen en het werkelijk doen, ligt nog een groot verschil.”
Met haar derde succesvolle deelname gaf Stefanie alvast zelf het goede voorbeeld. Honderd kilometer, een eindeloze nachtelijke strook, vermoeidheid en pijnlijke voeten konden niet verhinderen dat ze zaterdag met opgeheven armen en een brede glimlach de eindmeet in Bornem overschreed.
