Traditie, ponywerking en een jong bestuur maken van het zomertornooi opnieuw een hoogdag voor de LRV
Wie tijdens het eerste weekend van augustus langs de Hollestraat in Tollembeek passeert, zal meteen merken dat het jaarlijkse pony- en paardentornooi opnieuw tot de grotere LRV-organisaties in de regio behoort. Voor de editie van dit weekend tekenden maar liefst 655 ponystarts en 322 paardenstarts in. Daarmee belooft het twee dagen lang een komen en gaan van ruiters, paarden, pony’s en supporters te worden.
Op zaterdag 1 augustus staan de ponyruiters centraal. Zondag 2 augustus nemen de paardenruiters het over. Beide wedstrijddagen starten om 8 uur en omvatten springwedstrijden, dressuurproeven en groepsdressuur. Op zaterdag zorgen bovendien de ponyspelen, kinderanimatie en de populaire balkjeslopen voor extra beleving. Na afloop van de wedstrijden is iedereen welkom op het zomerterras, waar de vereniging bewust inzet op ontmoeting en gezelligheid.
Dat De Capriole vandaag opnieuw zoveel deelnemers aantrekt, is geen toeval. Achter dit tornooi schuilt een vereniging met een rijke geschiedenis, die al meer dan een halve eeuw een belangrijke rol speelt binnen de paardensport in het Pajottenland.
Ontstaan uit een overtuiging
Het verleden van De Capriole volledig reconstrueren is vandaag niet eenvoudig. Veel verhalen worden mondeling doorgegeven en niet alle herinneringen lopen helemaal gelijk. Toch bestaat er over één punt nagenoeg eensgezindheid.
Begin jaren zeventig werd de streek binnen de LRV vooral vertegenwoordigd door de Hernse Markruiters onder leiding van Honoré Van Ongeval. Binnen die vereniging groeide bij een aantal leden de overtuiging dat ook kinderen met pony’s een volwaardige plaats verdienden binnen de paardensport.
Volgens verschillende oud-leden waren het vooral Frans Lison en zijn entourage die tijdens bezoeken aan Nederlandse verenigingen ontdekten hoe succesvol een ponywerking kon zijn. Toen daarvoor binnen de bestaande vereniging onvoldoende ruimte werd gevonden, werd beslist een eigen LRV-afdeling op te richten waarin de jeugd van bij het begin centraal stond.
Zo ontstond officieel De Capriole, vandaag 53 jaar geleden.
Van Pegasus naar De Capriole
Opmerkelijk is dat de nieuwe vereniging aanvankelijk de naam Pegasus wilde aannemen, verwijzend naar het gevleugelde paard uit de Griekse mythologie. Toen bleek dat een andere rijvereniging die naam net had geregistreerd, moest naar een alternatief worden gezocht.
Dat werd De Capriole, een verwijzing naar één van de meest spectaculaire sprongen uit de klassieke rijkunst. Tijdens een capriole springt een paard hoog op en strekt het op het hoogste punt krachtig de achterbenen uit. De oefening symboliseert kracht, souplesse en de perfecte harmonie tussen paard en ruiter — waarden waarmee de jonge vereniging zich wilde identificeren.
De ponywerking werd het fundament
Waar veel rijverenigingen zich destijds vooral op volwassen ruiters richtten, koos De Capriole bewust voor een sterke jeugdwerking. Die keuze bleek achteraf visionair.
Nog altijd bestaat de vereniging uit twee evenwaardige afdelingen: ponyruiters en paardenruiters. De Capriole telt vandaag ongeveer 25 à 30 actieve wedstrijdruiters, mooi verdeeld over beide groepen.
Kinderen kunnen vanaf zesjarige leeftijd kennismaken met de ponysport. Binnen de LRV rijden zij niet op verkleinde paarden, maar op pony’s die volgens hun schofthoogte (max 148 cm) in verschillende categorieën (A, B, C, D/E) worden ingedeeld. Dat maakt het mogelijk dat jonge ruiters op een veilige en geleidelijke manier zowel dressuur als jumping leren, waarna zij meestal rond hun zestiende de overstap maken naar de paardencompetitie. Voor heel wat ruiters vormt die ponyperiode da ook de ideale leerschool om later succesvol over te stappen naar de paarden. Generaties amazones en ruiters uit de streek zetten hun eerste stappen op het oefenterrein van De Capriole.
Een eigen terrein als grote troef
Van bij de oprichting beschikte De Capriole over een belangrijk voordeel: een eigen oefenterrein op de Congoberg, met een vergund clubgebouw.
Die infrastructuur vormt vandaag nog steeds het kloppend hart van de vereniging. Er wordt niet alleen getraind en georganiseerd, maar ook een hecht verenigingsleven uitgebouwd waarin ontmoeting minstens even belangrijk blijft als competitie.
Jonge bestuursploeg zorgt voor nieuwe dynamiek
Zoals vele verenigingen kende ook De Capriole moeilijke jaren. Na de bloeiperiode rond het begin van deze eeuw nam de werking geleidelijk af. Sinds vorig jaar lijkt de vereniging echter opnieuw aan een opmars bezig.
Volgens de leden is dat grotendeels te danken aan een jonge bestuursploeg die bijna volledig bestaat uit amazones die ooit zelf als ponyruiter bij De Capriole begonnen. Onder leiding van voorzitter Kris De Dyn zetten Ilse Van Laethem, Stinne Van Lathem, Stefanie De Vits, Tinne Van Vooren, Jasmien Van der Perre en Noemie Verreycken volop in op nieuwe initiatieven en een eigentijdse verenigingswerking. Ook Dirk Lison, wiens naam al sinds de beginjaren met De Capriole verbonden is, blijft een belangrijke schakel tussen de pioniers en de nieuwe generatie.
De uitdaging van de moderne paardensport
Daar de paardensport professioneler en efficiënter is geworden, merken veel LRV-verenigingen dan ook een keerzijde.
Dankzij digitale inschrijvingen krijgt iedere deelnemer vandaag een nauwkeurig startuur. Veel ruiters arriveren pas kort voor hun proef en vertrekken onmiddellijk daarna weer huiswaarts. Waar een jumping vroeger een volledige ontmoetingsdag was, verdwijnt het sociale aspect steeds meer naar de achtergrond. Net daarom blijft De Capriole investeren in een warme clubwerking, waarin vrijwilligers, ouders, ruiters en sympathisanten elkaar blijven ontmoeten.
Meer dan een wedstrijd
Na 53 jaar bewijst De Capriole dat een rijvereniging veel meer kan zijn dan een organisator van wedstrijden. Ze vormt een plaats waar kinderen leren omgaan met paarden, verantwoordelijkheid opnemen, samenwerken en groeien in hun sport.
Wie dit weekend een bezoek brengt aan het zomertornooi, ziet ongetwijfeld mooie springproeven en verzorgde dressuurreeksen. Maar achter elke combinatie van ruiter en paard schuilt vaak een verhaal dat jaren geleden begon op een brave pony tijdens de eerste lessen bij De Capriole. En precies daarin schuilt wellicht de grootste verdienste van deze Vollezeelse vereniging.
Wist je dat… een paard geen poten heeft?
Zoals een schip geen voorkant maar een boeg heeft, zo spreekt men in de paardenwereld niet over poten, maar over benen, voeten en hoeven.
Biologisch gezien hebben alle viervoeters uiteraard vier ledematen en is het woord poot dus niet fout. Toch gebruikt de hippische wereld al eeuwenlang een eigen terminologie. Die traditie gaat terug tot de tijd van de rijkunst en de cavalerie, toen het paard als een bijzonder waardevolle metgezel van de mens een onmisbare rol speelde in oorlog, landbouw en vervoer.
Ook vandaag spreken ruiters, dierenartsen en hoefsmeden nog altijd over voorbenen, achterbenen, voeten en hoeven. Het is een stukje hippisch erfgoed dat van generatie op generatie wordt doorgegeven. Wie op een manege of tijdens een wedstrijd over de ‘poten’ van een paard spreekt, verraadt al snel dat hij of zij niet vertrouwd is met de hippische vaktaal.
