Laatste dankviering markeert einde van een bijzonder hoofdstuk in de dorpsgeschiedenis
Op zondag 31 mei om 14 uur wordt in de Onze-Lieve-Vrouwkapel van Herhout een dankviering gehouden, voorgegaan door pastoor Kris Meskens. Die viering krijgt een bijzondere betekenis nu bekend werd dat de kapel eerder dit jaar officieel werd gedesaffecteerd, wat betekent dat zij aan de eredienst werd onttrokken. Voor vele inwoners betekent dit veel meer dan het einde van een religieuze functie. De kapel was gedurende bijna tachtig jaar een plaats van ontmoeting, herinnering en verbondenheid en groeide uit tot een herkenningspunt in het hart van Herhout.
Een beslissing in een veranderend kerkelijk landschap
Volgens de mededeling van pastoor Kris Meskens werd, na gunstige adviezen vanuit de regio, de priesterraad en de bisschopsraad, door aartsbisschop Luc Terlinden van het Aartsbisdom Mechelen-Brussel een decreet uitgevaardigd waardoor de Onze-Lieve-Vrouwkapel van Herhout en het aan Onze-Lieve-Vrouw toegewijde altaar officieel werden gedesaffecteerd. Dit is een beslissing die in de volksmond vaak als ‘ontheiliging’ wordt benoemd, maar die in de kerkelijke betekenis vooral het einde van de liturgische functie aanduidt.
Deze beslissing kadert in een bredere evolutie binnen Kerk en samenleving. Waar vroeger nieuwe kerken en kapellen werden gebouwd om groeiende gemeenschappen te ondersteunen, staan vandaag behoud, beheer en nieuwe vormen van aanwezigheid centraal.
Ook Herhout bevindt zich midden in die verandering. Binnen de nieuwe fusiegemeente Pajottegem worden keuzes gemaakt rond infrastructuur en voorzieningen. Voor veel inwoners roept dat vragen op over de toekomst van kleine kernen en hun ontmoetingsplaatsen.
Een kapel gebouwd door een gemeenschap
De geschiedenis van de kapel begon kort na de Tweede Wereldoorlog. In 1945 ontstond in Herhout de wens om een eigen geloofsgemeenschap op te bouwen. Twee jaar later volgde de kerkelijke opdracht om een plaatselijke werking uit te bouwen en middelen te verzamelen voor een eigen kapel.
Via acties, giften en een uitzonderlijke inzet van vrijwilligers werd het project werkelijkheid.
Een sleutelrol daarin speelde wijlen kapelaan Jan Pornel. Vanaf 1957 gaf hij mee vorm aan de uitbouw van Herhout. Hij stond bekend als een man die niet alleen organiseerde, maar ook zelf meewerkte aan de bouw. Volgens de overlevering werden de betonnen bouwstenen ter plaatse vervaardigd.
Op kerstavond 1958 werd in de nieuwe kapel de eerste eucharistieviering gehouden. In de jaren daarna groeide de kapel uit tot een vaste waarde in het religieuze en sociale leven van Herhout. Ook buiten de kerk liet Pornel zijn sporen na, onder meer via initiatieven die later zouden uitgroeien tot het plaatselijke verenigingsleven.
Een laatste moment van dankbaarheid
De dankviering van zondag 31 mei krijgt daardoor een bijzondere betekenis.
Voor vele inwoners zal dit een moment zijn om stil te staan bij alles wat in en rond de kapel is gegroeid: de inzet van vrijwilligers, de herinnering aan kapelaan Pornel en de vele doopsels, huwelijken, uitvaarten en ontmoetingen die er plaatsvonden.
De viering wordt niet enkel beleefd als afscheid van een religieuze functie, maar ook als een moment van dankbaarheid voor wat generaties inwoners samen hebben opgebouwd.
Tegelijk werd aangegeven dat reeds wordt nagedacht over een blijvende herinnering aan de kapel, al moet die verdere invulling nog worden uitgewerkt. Daarmee klinkt ook de wens door dat de betekenis van deze plaats niet verloren zou gaan.
En wat met het kerkhof?
Bij inwoners leven begrijpelijke vragen over de toekomst van het kerkhof achter de kapel.
Op basis van de beschikbare informatie zijn er op dit moment geen aanwijzingen dat de situatie van de begraafplaats mee verandert. De onttrekking van de kapel aan de eredienst betekent niet automatisch een wijziging van het statuut of het beheer van het kerkhof. Begraafplaatsen worden doorgaans afzonderlijk behandeld en bestaande graven en herinneringsplaatsen blijven met respect benaderd.
Zo krijgt de dankviering niet alleen de betekenis van een afscheid, maar ook van een bevestiging dat de geschiedenis van Herhout niet eindigt met het einde van de eredienst in zijn kapel.
