Vandaag: de lente breekt los in Pajottegemse weiden…
“Bella! Meisje toch, waar hebt gij al die tijd gezeten?”
“Ach Rose, zwijg mij ervan… opgesloten, vier muren, elke dag hetzelfde menu. Ik dacht even dat ik een kantoorjob had gekregen.”
“Maar kijk u nu eens! Buitenlucht! Gras! Zon!”
“Ja zeg, ik wist niet meer wat eerst te doen: lopen, springen, loeien of gewoon plat in het gras gaan liggen. Uiteindelijk heb ik het allemaal tegelijk gedaan.”
Het is weer die tijd van het jaar. Terwijl ik nog nageniet van mijn middagmaal barst er in mijn achtertuin een waar lentefeest los. Niet met confetti of muziek, maar met… koeien. Veel koeien. Een tachtigtal vermoed ik. Na maanden op stal mogen Bella, Rose en hun vriendinnen eindelijk weer naar buiten. En dat laten ze geweten ook.
“Hebde gij gezien hoe Gertrude begon te sprinten?” fluistert Rose.
“Ja! Ik dacht eerst dat er iets achter haar aanzat, maar nee hoor… pure blijdschap. Of misschien gewoon teveel energie van al dat stilzitten,” grinnikt Bella.
Het fenomeen heeft zelfs een naam: de koeiendans. Een jaarlijkse traditie waarbij de dieren, eenmaal ze de wei betreden, letterlijk in de lucht springen van enthousiasme. Voor toevallige toeschouwers is het een aandoenlijk spektakel, voor de koeien zelf pure vrijheid.
“En dat gras, Rose… zo mals! Niet te vergelijken met dat droog spul van daar binnen.”
“Zeg dat wel. Ik heb al drie keer gegeten en het is nog maar goed namiddag.”
“Maar euh… hebt gij die nieuwe al gezien?” zegt Bella plots, haar stem zakt een toon lager.
“Welke nieuwe?”
“Die daar, met haar blinkende vacht… Klaar noemt ze, naar ’t schijnt.”
Rose knijpt haar ogen samen. “Oei ja… ik zie ze. Da’s precies een speciaal geval, hè.”
“Speciaal is zacht uitgedrukt,” fluistert Bella. “Hebde die poten gezien? Lijkt wel alsof ze nog moet beslissen in welke richting ze wil stappen.” “En haar houding! Altijd zo rechtop, precies alsof ze op een catwalk staat,” lacht Rose.
“Ja zeg, en dan die uier…” mompelt Bella. “Daar moet ge precies ook al niet te fier op zijn.”
Rose knijpt haar ogen nog wat meer samen. “Nee, echt praktisch ziet dat er toch niet uit. Meer show dan koe, als ge ’t mij vraagt.”
“En dat kopje alsof ze van bij de kapper komt … wij zijn hier nog altijd gewone weikoeien, hè.”
“Maar waar zou boer Koen die vandaan gehaald hebben?”
“Geen idee. ’t Zal wel van ergens ver zijn of iemand die zei: Hier, pak die hautaine Trien maar mee,” grinnikt Rose.
“Allez ja, ieder zijn stijl zeker,” besluit Bella. “Maar ze zal hier nog wel leren waar haar plaats is en hoe het er hier écht aan toegaat.”
“Maar wacht eens,” zegt Rose plots, “hebde gij haar bevalling gezien?”
“Van Klaar? Zeker. Heel de stal stond erbij.”
“Allez, ik heb nog nooit zoiets gezien,” fluistert Rose. “De meesten van ons puffen en zuchten… maar madam?”
“Die stond daar precies te genieten!” zegt Bella. “Rustig, bijna fier. Alsof ze een show gaf.”
“En ’t strafste moet nog komen,” gaat Bella verder. “Ze heeft het geniepig gedaan, zonder dat boer Koen erbij was.”
“Serieus?”
“Ja! ‘Die technologie en die camera’s? Daar was ik te slim voor,’ zei ze.”
“Allez zeg… madam privacy!”
““En ’t kalf?” vraagt Rose nieuwsgierig.
“Een doodgewoon kalf” zegt Bella. “ Het kreeg nummer 1212…maar voor onze Klaar was het ‘Pommelijn’ ,” lacht Rose.
“Typisch, doen alsof het een wonder is ”
“Ja ja,” besluit Bella, “die Klaar… daar gaan we nog van horen.”
Het leven in de wei niet alleen om eten en springen. Het is ook bijpraten. Wie is er moeder geworden? Heb je neef Nestor onlangs nog gezien? Wie heeft zich misdragen? En wie heeft weer iets uitgespookt in de stal?
“Hebde gehoord van Pinky?” begint Bella opnieuw.
“Oei… vertel!”
“Die probeerde over de voederbak te klimmen. Resultaat: z zat vast Heel de stal in rep en roer.”
“Allez zeg! Typisch.”
“En zeg,” voegt Bella er plots aan toe terwijl ze naar de rand van de wei kijkt, “ik zie dat wit lawaaierig geval bij de buren niet meer lopen.”
“Godzijdank,” zucht Rose opgelucht.
“Alhoewel… het was veel waf-waf en anders niets. Maar ik moest er wel geregeld van verschieten.”
“Ja,” knikt Rose, “mijn hart sloeg elke keer een sprong over. Rust is toch ook wat waard, hè.”
Terwijl Bella en Rose hun roddels verderzetten, genieten ze zichtbaar van de vrijheid. De zon op hun rug, de zachte grond onder hun poten en de eindeloze voorraad vers gras maken duidelijk: dit is waar ze thuishoren.
En voor wie het tafereel vanop afstand bekijkt, is het moeilijk om niet even te glimlachen. Want soms zit het geluk in kleine dingen of in grote sprongen… en een flinke portie koeienroddel.
