Pajottenland en ruime regio vragen duidelijkheid over middelen en slagkracht van de vervoerregio
De voorbije dagen werd uitgebreid bericht over concrete geschrapte buslijnen in het Pajottenland en de ruime regio. Mandatarissen vanuit de liberale familie in Lennik, Pepingen, Bever en Geraardsbergen kiezen er bewust voor om het debat te verdiepen. Niet enkel de schrappingen op zich baren zorgen, wel de structurele vraag die erachter schuilgaat: heeft de vervoerregio nog voldoende slagkracht om landelijke mobiliteit te beschermen binnen het huidige model van basisbereikbaarheid?
De kernvraag luidt dus: hoe vermijden we dat landelijke regio’s structureel de rekening betalen binnen het huidige mobiliteitsmodel?
Meer dan lijnen schrappen: een systeem onder druk
Binnen het systeem van basisbereikbaarheid wordt gewerkt met vaste budgetten en verdeelsleutels. Wanneer die middelen onder druk staan, wordt geschoven in schaarste. “Dit zijn geen louter technische aanpassingen, maar beslissingen die rechtstreekse gevolgen hebben voor scholieren, senioren, pendelaars en inwoners zonder wagen. Wat vandaag als optimalisatie wordt voorgesteld, kan morgen leiden tot vervoersarmoede.”
Voor landelijke regio’s rijzen fundamentele vragen. Is de huidige verdeelsleutel eerlijk voor buitengebieden? Zijn er voldoende middelen om flexvervoer daadwerkelijk als volwaardig alternatief uit te bouwen? Kan de vervoerregio autonoom bijsturen, of worden gemeenten geconfronteerd met voldongen feiten?
“Als flexvervoer het antwoord moet zijn, dan moet het ook gegarandeerd, betrouwbaar en structureel gefinancierd zijn,” klinkt het eensgezind. “Vaste verbindingen schrappen zonder sluitend alternatief is geen hervorming, maar een afbouw.”
Voor de liberale familie staat één principe centraal: mobiliteit is een hefboom voor vrijheid, werk en sociale participatie, ook buiten de steden.
Invoering in juni? Eerst duidelijkheid
De geplande invoering van de aanpassingen in juni roept bijkomende vragen op. Hervormingen doorvoeren zonder volledige transparantie over middelen, organisatie en garanties is volgens de ondertekenaars onverantwoord.
De vier gemeenten vragen daarom eerst duidelijkheid over welke middelen effectief beschikbaar zijn, hoe flexvervoer concreet wordt georganiseerd en welke minimale basisverbindingen gegarandeerd blijven.
Zonder deze garanties kunnen de geplande aanpassingen niet doorgaan zoals voorzien.
Regionale solidariteit boven partijpolitiek
Mobiliteit stopt niet aan de gemeentegrens. Wat in de ene gemeente wordt geschrapt, heeft directe impact op overstapverbindingen, pendelverkeer naar stations, zorgverplaatsingen en woon-werkverkeer in de hele regio.
Basisbereikbaarheid is geen luxeproduct dat men kan afbouwen wanneer budgetten onder druk staan, maar een essentiële publieke opdracht. Transparantie over de beschikbare middelen en duidelijke garanties voor landelijke verbindingen zijn noodzakelijk vóór verdere stappen worden gezet.
Het buitengebied mag geen structurele verliezer worden van een systeem dat net bedoeld was om bereikbaarheid te garanderen. Iedereen, over bestuursniveaus en regio’s heen, moet hierin zijn verantwoordelijkheid opnemen. Want als landelijke gemeenten uit de boot vallen, raakt dat de samenhang en leefbaarheid van onze hele streek.
Daarom slaan mandatarissen vanuit de liberale familie in Lennik, Pepingen, Bever en Geraardsbergen de handen in elkaar, over bestuursposities en lokale lijsten heen.
Gezamenlijke verklaring
Kurt Kiekens (Helderblauw Bever – Politiek secretaris Anders Regio Halle),
Saskia Beeckmans (LVB Pepingen),
Isabelle Duerinckx (LvB Lennik)
en Ann Panis (Anders Geraardsbergen) verklaren:
“Dit dossier moet terug op tafel. Iedereen, over regio’s en bestuursniveaus heen, moet zijn politieke verantwoordelijkheid nemen. Basisbereikbaarheid is geen luxe. Als landelijke regio’s structureel minder middelen krijgen, ondergraaft dat de samenhang van onze streek. Het buitengebied is geen besparingszone.”
