Op zondag 1 februari 2026 beleefde de parochiegemeenschap van Sint-Pieters-Kapelle een bijzonder en emotioneel moment. In een nokvolle Sint-Pieterkerk ging pastoor Georges Verhaeghe voor de laatste keer voor in een eucharistieviering in zijn parochie. Na meer dan een halve eeuw sluit hij zijn actieve pastorale opdracht af. Wat volgde was geen afscheid in mineur, maar een warme en dankbare hulde aan een herder die door velen wordt omschreven als ‘een pastoor uit de duizend’.
De viering werd vocaal opgeluisterd door het Legatokoor onder leiding van Viviane Grisez. Het kerkorgel werd bespeeld door organist Sarah Copriau, terwijl doedelzakspeler Luc Ooghe zorgde voor een bijzondere, ingetogen muzikale toets die de plechtigheid een extra dimensie gaf.
Na de viering werden de gelovigen uitgenodigd op een afscheidsontvangst in het gemeenschapscentrum, waar herinneringen werden opgehaald en woorden van dank rijkelijk klonken. Met dit afscheid wordt een uitzonderlijk lang en betekenisvol hoofdstuk afgesloten in de geschiedenis van de Sint-Pieter-parochie.
Een leven gewijd aan roeping en gemeenschap
Georges Verhaeghe werd geboren in Roeselare op 29 november 1935. Na zijn studies aan het Sint-Laurentiuscollege in Aalst trad hij toe tot de Orde van de Minderbroeders Kapucijnen. In 1962 legde hij zijn plechtige geloften af en nam hij de kloosternaam pater Angelus aan (ofm cap – Ordo Fratrum Minorum Capuccinorum). In datzelfde jaar werd hij tot priester gewijd door monseigneur Desmedt, bisschop van Brugge.
In 1965 werd hij vanuit het kapucijnenklooster in Edingen uitgezonden als onderpastoor naar Sint-Pieters-Kapelle. Vijf jaar later volgde hij er Petrus Hoedt op als pastoor. Wat begon als een pastorale opdracht binnen het bisdom groeide uit tot een levenslange verbondenheid met zijn dorp en zijn mensen. Meer dan vijf decennia lang was hij een vertrouwd gezicht in het straatbeeld, in de kerk en in het dagelijkse leven van de parochiegemeenschap. Recent vierde hij zijn 90ste verjaardag.
Een laatste mis vol dankbaarheid
Zijn laatste mis in Sint-Pieters-Kapelle werd opgedragen in concelebratie met federatiepastoor Kris Meskens en bijgestaan door Germain Derijcke als liturgisch medewerker. Een van de voorbeden, aangereikt door de parochianen, vatte treffend samen hoe men hem ziet: “In een wereld vol chaos en harteloosheid blijft onze pastoor steeds rust, nederigheid, vertrouwen en diep geloof uitstralen. ‘Blijf je hart volgen’, zei hij nog vorige week. Moge zijn voorbeeld ons inspireren, moge zijn zegen ons begeleiden in onze verdere weg naar innerlijke vrede en geloof in het Licht van God.”
Zijn laatste homilie was volledig in de lijn van wie hij altijd is geweest: geen terugblik vol grote woorden of zelfverheerlijking, maar een oprechte en eenvoudige dank aan alle parochianen van Sint-Pieters-Kapelle en de andere gemeenten waar hij een tijdlang pastoor was. Bijzondere woorden van waardering gingen evenwel naar Nicole en Germain, zijn trouwe helpers in goede en in kwade dagen, en naar federatiepastoor Kris Meskens.
Jean-Pierre Vaneckenrode sprak namens de kerkraad van Sint-Pieters-Kapelle een woord van dank: “Wij kunnen u niet genoeg bedanken voor alles wat u voor onze parochiegemeenschap hebt gedaan. U bent een levende legende, een deel van de geschiedenis van ons dorp. Wat u hier hebt opgebouwd, zullen wij beschermen en bewaren.”
Ook burgemeester Kris Poelaert was één en al lof. Hij herinnerde zich met een glimlach zijn tijd als jonge misdienaar en schetste tegelijk het grotere plaatje: “U laat een erfenis achter: een parochie waar engagement vanzelfsprekend werd, waar jeugdwerking meer was dan catechese alleen, waar de Chiro niet alleen speelde maar groeide, waar ziekenbezoek geen plicht was maar echte nabijheid, waar gebouwen verzorgd werden en waar mensen altijd eerst kwamen.”
Tijdens toespraken klonk gelach om gedeelde anekdotes, maar ook ontroering bij herinneringen aan momenten van vreugde en verdriet waarin hij nabij was. Beide sprekers benadrukten zijn spontane hartelijkheid, zijn zachtaardige uitstraling, zijn luisterbereidheid en zijn stille inzet, die generaties parochianen hebben gedragen.
De kerkelijke viering werd feestelijk afgesloten op de noten van de Koninklijke Fanfare Sint-Pieters-Herleving onder leiding van dirigent Pascal Bosmans.
Een warme ontvangst
Na de kerkdienst werd pastoor Georges Verhaeghe door het gemeentebestuur van Pajottegem ontvangen in het nabijgelegen gemeenschapscentrum. Daar werd hij overstelpt met felicitaties en geschenken, omringd door warme woorden en dankbare blikken. Hij werd overspoeld met wensen voor “nog vele jaren”, terwijl verhalen als kostbare parels werden opgediept uit meer dan een halve eeuw dorpsgeschiedenis. Het was geen uitbundig eerbetoon, maar een oprechte hulde aan een dorpsherder die zich altijd meer dienaar dan bestuurder heeft gevoeld.
Een blijvende stempel
Tijdens zijn lange ambtsperiode drukte pastoor Verhaeghe een duidelijke stempel op het religieuze én culturele leven van Sint-Pieters-Kapelle. Hij begon als pastoor in een tijd waarin de kerk het centrum van het dorp was. Hij eindigt in een tijd waarin de kerk een kleinere, maar meer bewuste gemeenschap vormt. Daartussen ligt meer dan een halve eeuw van maatschappelijke en kerkelijke omwentelingen die hij trouw en rustig heeft meebeleefd.
Hij speelde een belangrijke rol in de restauraties van de Sint-Pieterkerk en de ommuring van het kerkhof, in de historische processie van 2007 en in de bescherming van het kerkelijk patrimonium. Maar minstens even belangrijk was zijn menselijke nabijheid: als bezieler van de Chiro, als initiatiefnemer van geloofsdagen, als trouwe bezoeker van zieken en als luisterend oor voor wie het nodig had. Velen omschrijven hem als een herder die in stilte zaaide, maar overvloedig vrucht droeg.
Terug naar de kapucijnengemeenschap
Binnenkort verhuist pastoor Verhaeghe naar het kapucijnenklooster in Herentals, het moederhuis van de Minderbroeders Kapucijnen in Vlaanderen. Daar zal hij, omringd door medebroeders, terugkeren naar het ritme van gebed en gemeenschap dat altijd de kern van zijn roeping vormde.
Voor pater Angelus betekent deze stap geen afscheid van zijn roeping, maar een terugkeer naar haar oorsprong: eenvoud, broederlijkheid en vertrouwen in het Licht van God.
