Wie denkt dat Verloren Maandag een stille bedoening is, heeft Herfelingen duidelijk nog niet bezocht. In café De Zoete Inval, beter bekend als ’t Vossenhol, werd de zogenaamde “verloren” maandag opnieuw een dag waar geen stoel leeg bleef en geen bord onaangeroerd. Cafébaas Patrick De Vos hield ook dit jaar vast aan zijn traditie – ondertussen voor de twintigste keer – en bewees nog maar eens dat sommige gebruiken nooit verslijten. Vanaf de middag was het een gestage stroom van volk aan de kerk van Herfelingen. Wie binnenstapte, wist meteen hoe laat het was: de geur van gebakken boesteringen hing in de lucht. Patrick had zich goed voorbereid en voorzag 150 gebakken haringen, een aantal dat tegen de avond – zoals elk jaar – volledig verdeeld zou zijn.
Van Ninove tot Herfelingen
De boesteringen komen niet zomaar van eender waar. Jaarlijks bestelt Patrick zijn haringen bij Seafood in Ninove, dat instaat voor een vlekkeloze levering van gekuiste kleinoden. Dat bespaart tijd, maar vooral ook discussie: de basis is goed en de bereiding blijft traditioneel.
Patrick zelf waakte over het bakproces, terwijl zijn broer Eddy, beter gekend als Titti, samen met een enthousiast team instond voor de bediening. Met veel zwier werden borden gevuld en glazen bijgevuld want wie boestering eet, krijgt dorst. Dat was honderd jaar geleden zo, en dat is vandaag niet anders.
Haring boven kop — zeker bij de ouderen
Wat de voorkeuren betreft, waren de cijfers duidelijk. Meer dan acht op de tien klanten kozen resoluut voor een boestering. Slechts een minderheid hield het bij kop met pellepatat. Opvallend daarbij: een boestering eten blijft vooral populair bij de oudere generatie.
En waarom kennen jonge mensen dat nauwelijks nog? Het antwoord is eenvoudig én herkenbaar: boestering is geen alledaags gerecht meer en wordt thuis zelden nog klaargemaakt, de bakgeur is niet meteen geliefd in moderne keukens en vooral: het is eten dat je leert kennen via traditie, niet via de frituur of de supermarkt.
Wie er niet mee is opgegroeid, mist de referentie. Voor velen van de oudere bezoekers daarentegen roept een boestering herinneringen op aan vroeger: cafés waar men elkaar kende, eenvoudige kost en gezelligheid zonder franjes. Pure nostalgie op een bord.
Geen gadget, maar een gebaar
Voor Patrick is Verloren Maandag ook bewust een alternatief voor het klassieke nieuwjaarsgeschenkje.“In plaats van een gadget kies ik voor iets wat mensen samenbrengt,” zegt hij. “Een boestering of een bord kop, dat blijft hangen. Een balpen niet.”
Die visie sluit naadloos aan bij de oorsprong van Verloren Maandag. In vroegere tijden stonden de dagen na Nieuwjaar bekend als het ‘feest van de lege portemonnee’. Slimme cafébazen bedankten hun klanten met een traktatie op de eerste maandag na Driekoningen. Gezouten haring zorgde voor dorst, dorst zorgde voor gezelligheid en zo was Verloren Maandag ineens helemaal niet meer verloren.
Dorpsmoment met blijvende smaak
Niet alleen Herfelingen was goed vertegenwoordigd. Ook bezoekers uit de buurgemeenten zakten af naar ’t Vossenhol voor een namiddag vol verhalen, gelach en een lichte haringdamp die nog lang in het geheugen en ook wel in de kleren blijft hangen.
Nu al noteren in de agenda: 11 januari 2027=> ’t Vossenhol Herfelingen ‘Verloren Maandag’.
