Première van documentaire ‘Docu Pauwelviering’ – Inhuldiging van nieuw informatiebord aan de Pauwelbron
Deze ochtend werd de eeuwenoude Pauweltraditie in Galmaarden opnieuw in de kijker gezet met een bijzonder dubbelgebeuren. In het kader van de jaarlijkse Pauwelviering – sinds 2016 erkend als immaterieel cultureel erfgoed van Vlaanderen – stonden zowel een inhuldiging van een nieuw informatiebord aan de Pauwelbron als de première van een documentaire centraal. Beide momenten benadrukken hoe levendig en verbindend dit stukje erfgoed vandaag nog steeds is.
Sfeervolle wandeling naar de Pauwelbron
De dag begon niet heel goed. Het werd een gezellige maar natte wandeling naar het Kluysbos waar de bron van de Pauwellegende ontspringt. Daar werd het gloednieuw informatiebord over de Pauwelviering officieel ingehuldigd door schepen voor cultuur Sandra Dero. Het bord vertelt bezoekers meer over de oorsprong en de betekenis van de traditie, die teruggaat tot 1382. Volgens de legende bracht toen een witte ruiter brood aan de bevolking waardoor de pest verdween, een symbool van hoop en samenhorigheid dat tot op vandaag voortleeft in de jaarlijkse viering.
Première van ‘Docu Pauwelviering’
Na de wandeling trokken de deelnemers naar de sfeervolle schuur van de Pauwelhoeve waar de documentaire ‘Docu Pauwelviering’ in première ging. De film, gerealiseerd door regisseur Steef Croes uit Dilbeek, biedt een unieke blik achter de schermen van de viering van 2023-2024 met daarbij hoofdrollen voor Pauwel Jorrit De Borre en kinderpauwel Victor Massaer en hun respectievelijke bendes.
Met een duur van 40 minuten neemt de documentaire de kijker mee op een chronologische reis doorheen de voorbereidingen, de rituelen en de feestelijke hoogtepunten van de Pauwelviering. Steef Croes, die eerder films maakte over de Bloemenstoet in Ternat en de Paardenprocessie van Kester, weet daarbij met gevoel en respect het sociaal en cultureel weefsel van Galmaarden vast te leggen. De film belicht niet enkel de folklore, maar ook de verbondenheid tussen generaties binnen een gemeenschap die haar traditie elk jaar opnieuw doorgeeft.
Archieffoto’s viering jan 2024
De voorstelling werd bijgewoond door onder meer vertegenwoordigers van Zender – Cultuurregio Pajottenland & Zennevallei, erGoed Galmaarden, de Pauwelgilde en het lokale bestuur van Galmaarden (nu Pajottegem). Na afloop werd er gezellig nagepraat tijdens een receptie en een broodjesmaal.
Een samenwerking rond erfgoed en verbondenheid
De realisatie van de documentaire kwam tot stand dankzij een vruchtbare samenwerking tussen Zender, de gemeente Pajottegem, erGoed Galmaarden en de Pauwelgilde.
- Zender – Cultuurregio Pajottenland & Zennevallei, vertegenwoordigd door Nina Van Molle en Eva Wijnant, ondersteunt initiatieven die erfgoed en cultuur dichter bij de mensen brengen.
- ErGoed Galmaarden werkt al jaren rond het bewaren en herwaarderen van lokale tradities en volksverhalen.
- De Pauwelgilde, onder leiding van voorzitter Andy Marchand, is de drijvende kracht achter het feest en waakt erover dat het unieke karakter van de viering behouden blijft.
- Vanuit het lokaal bestuur volgde Jana Van den Broeck het project nauwgezet op.
Samen zorgden ze ervoor dat zowel de historische waarde als de hedendaagse betekenis van de Pauwelviering op een boeiende manier werden belicht.
Een levende traditie, toegankelijk voor iedereen
De Pauwelviering blijft een belangrijk gemeenschapsmoment dat jong en oud verbindt, elk jaar opnieuw op de eerste zondag na 25 januari. De documentaire versterkt die beleving door het verhaal niet enkel in Galmaarden/Pajottegem maar ook daarbuiten toegankelijk te maken.
Vanaf maandag is ‘Docu Pauwelviering’ vrij te bekijken op de website van de gemeente Pajottegem via de pagina Erfgoed. Zo kan iedereen kennismaken met de rijke geschiedenis, de warme gemeenschap en het levend erfgoed dat de Pajottegemse deelgemeente meedraagt.
De combinatie van de wandeling, de inhuldiging van het informatiebord en de filmvoorstelling maakten van deze dag een krachtig symbool van samenhorigheid en culturele trots.en bewezen opnieuw dat tradities geen overblijfselen zijn van het verleden maar levende verhalen die mensen blijven verbinden.
