Maandag 21 juli stond in het teken van de Belgische Nationale Feestdag. In tal van kerken doorheen het land weerklonk het Te Deum, de plechtige hymne van lof en dank. Ook in de Sint-Niklaaskerk van Herfelingen werd deze traditie, zij het met enkele dagen uitstel, op een waardige wijze herdacht.
De religieuze viering werd voorgegaan door federatiepastoor Kris Meskens en vanuit Pajottegem bijgewoond door lokale gezagsdragers, leden van het schepencollege en een kerk vol gelovigen. In het bijzonder werd gebeden voor het land – een gebedsintentie die centraal staat op 21 juli. Ze drukt de hoop uit op eendracht, vrede en welvaart, en onderlijnt de historische band tussen geloof, vaderland en vrijheid.
Eeuwenoude hymne met nationale betekenis
Het Te Deum, beginnend met de woorden “Te Deum laudamus” (“U, God, loven wij”), is een van de oudste christelijke hymnen en dateert uit de 4e of 5e eeuw. Hoewel de Belgische grondwet de scheiding van Kerk en Staat waarborgt, heeft deze religieuze traditie haar plaats behouden op de Nationale Feestdag. Dat is geen toeval: in de vroege 19e eeuw speelde de Kerk een niet te onderschatten rol in de Belgische onafhankelijkheidsstrijd.
Op 21 juli wordt immers de eedaflegging van Leopold I als eerste koning der Belgen herdacht – een moment waarop ook het Te Deum zijn vaste plaats kreeg als liturgisch eerbetoon.
Patriottisme in klank en gebed
Naast het Te Deum klonk ook de Brabançonne, het Belgische volkslied. Ooit begonnen als een revolutionair strijdlied, groeide het uit tot een symbool van nationale eenheid. De Nederlandstalige strofe – “O dierbaar België, o heilig land der Vaad’ren…” – verwoordt de collectieve trouw aan de waarden van Vorst, Vrijheid en Recht. Zowel hymne als volkslied brengen hulde aan het verleden, maar ook een oproep tot verbondenheid in het heden.
Herinnering en getuigenis
Hoewel de plechtigheid in Herfelingen tegenwoordig enkel gedragen wordt door de lokale overheid en parochie, blijft de symboliek krachtig. De aanwezigheid van enkele vaderlandslievende verenigingen behoort al enkele jaren tot de verleden tijd. Toch kreeg de herinnering aan wie zich inzette voor het vaderland een opvallende plaats. Een misdienaar droeg het vaandel van de Herfelingse oud-strijders, als discreet eerbetoon aan hen die ooit onder die vlag dienden.
Pastoor Kris Meskens was allicht de enige aanwezige met een oorslogsverleden. In 1994-1995 was hij als aalmoezenier aanwezig in de Kroatisch-Bosnische oorlog. Hij herinnerde aan de menselijke tol van het conflict: vluchtelingenstromen, verwoeste dorpen, interetnisch geweld. Een actuele herinnering aan de kwetsbaarheid van vrede en de waarde van solidariteit.
De organist van dienst was Jochen Duran.
Hemelwater als slotakkoord
De viering werd afgesloten met een symbolisch tintje van eigen bodem: een stevige plensbui. Het leek alsof ook de hemel zijn bijdrage wilde leveren – op z’n Belgisch.
