Met Jeanne Eeckhoudt tellen het woonzorgcentrum St-Felix en HERNE nu twee eeuwelingen

Precies 100 jaar geleden viel er vanuit de familie van Felix Eeckhoudt en Zoé Van Holder groot nieuws te melden. Op hun boerderij in de Nattendries (toen nr 126) werd dochter Johanna (Jeanne) geboren. De getuigen van die heuglijke gebeurtenis waren dokter Paul Van Cauwenberghe en koster-organist Petrus Cochez. De schepen/afgevaardigde ambtenaar van de burgerlijke stand die dat officieel noteerde was schepen Honoré Van Ongeval. De viering van haar 100 jaar begon met een misviering in de kapel van het woonzorgcentrum St-Felix. Die werd voorgegaan door federatiepastoor Kris Meskens die de eeuwelinge nog veel mooie en gelukkige dagen toewenste. Hij besloot met een citaat uit ‘Begijntjen’ van Felix Timmermans: “Wij zijn allen van dezelfde deeg, maar anders gebakken”. Matthias Van Houdenhove, de directeur bewonerszorg, wist haar te typeren als een te bewonderen dame voor haar alertheid, haar wijsheid, haar levenslust en haar opgewekt karakter. Mede in naam van alle bewoners en het voltallig personeel gaf de directeur ook aan dat het uitkijken wordt naar de nog vele komende mooie momenten om samen te koesteren.

Nattendries   

De kleine Jeanne kreeg geen zusjes of broertjes en liep tot kort na haar communie school in Kokejane. Voor haar bijkomende scholing was zij tot haar 15de aangewezen op het pensionaat van Viane (Geraardsbergen) waar zij haar ‘Frans’ moest leren. Aan het relaas van Jeanne is te merken dat haar beentjes het misschien wat laten afwegen maar haar pientere geest beslist niet. “Met slechts één weekendje thuis per trimester waren niet alle dagen van mijn tienerjaren een lachertje. En kort na mijn laatste dag op internaat brak de oorlog uit. Dat was een benauwde tijd. Het was toen niet zoals nu. Eigenlijk wisten wij niet veel van wat er allemaal gebeurde. Ik weet wel dat er overal een angst was die vooral te maken had met de rantsoenering en met de vraag of wij nog voldoende te eten zouden hebben. Ook veel uitgaan en feesten waren niet aan de orde. Net zoals vele meisjes ‘van den buiten’ hielp ik mee in het huishouden en werkte ik ook op de boerderij. Zo werd ik ingeschakeld voor het melken van koeien, het voederen van de varkens en het verzorgen van de biggen en van het kleinvee. Ik weet nog dat onze boerderij gekend was voor zijn boter, een luxeproduct tijdens de oorlog. Binnenshuis vielen ook naai- en breiwerk, koken en bakken mij te beurt.

Na de oorlog leerde ik Robert Penninckx kennen, ook een boerenkind. Gezien ik enig kind was trouwden wij ‘in’ en werd in 1948 de Nattendries ook voor ons als jong gezin onze ‘thuis’. Kinderen kregen wij niet en Robert overleed in 1979. Hij was nog geen zestig jaar. Al lag de boerenstiel mij wel, alleen als vrouw een boerderij in het leven houden kan nu niet en toen ook niet. Jaar na jaar werd het ‘boeren’ afgebouwd om er ten slotte volledig mee te stoppen.

Het boeren afgebouwd

Intussen had ik kennisgemaakt met Marcel Bellemans. Ook hij was vrij jong weduwnaar. Wij trouwden in 1988. De boerderij in de Nattendries werd verkocht en wij verhuisden naar de Kouterstraat. Marcel was een ambtenaar die dagelijks met de trein naar Brussel pendelde. Wij leefden gelukkig maar ook Marcel was geen lang leven beschoren. Ook hij heeft geen leven gekend dat altijd over rozen liep. Hij overleed in 2002, hij was toen 71 jaar. Door mijn huwelijk met Marcel kreeg ik er in één klap ook twee stiefkinderen bij. Serge en Frank maken beiden vaste waarden van de Hernse gemeentelijke technische dienst uit. Frank is in die functie vandaag nog regelmatig te zien. Serge echter was amper 52 toen hij in 2015 overleed”. Ook Nele (36) en Koen (35), de twee kinderen van Frank en zijn vrouw Marleen De Kegel waren op de viering aanwezig. Nele is op haar beurt de mama van de 6-jarige Feline.

De zoete inval

“Sinds de dood van Marcel ben ik verder alleen door het leven gegaan. Neen, een eenzaat ben ik nooit geweest en een optimist ben ik altijd gebleven. Gans mijn leven heb ik er veel vrienden en kennissen op nagehouden. Bij ons thuis, zowel in de Nattendries als in de Kouterstraat was het altijd ‘de zoete inval’. En zo bleef ik vele jaren gezond, goed te been, goed omringd en tevreden! Tot begin vorig jaar. Een val bracht mij in het ziekenhuis. Via al hun scanners bleek er geen breuk te bespeuren maar feit is dat ik sindsdien niet meer kan stappen en aangewezen ben op een rolstoel en op de hulp van derden. Van de ene op de andere dag kreeg mijn wereld een heel andere horizon. In afwachting van een vrije kamer hier in St-Felix was ik een paar weken in De Zwaluw in Vollezele.

Ook hier in St-Felix staat de deur van mijn kamer 114 altijd open en is het ook als het ware ‘de zoete inval’. Iedereen is hier welkom voor een babbel en een knabbel. Ik ben er mij van bewust dat ik het veel slechter had kunnen treffen. Net zoals mijn hele leven lang ben ik ook hier een vroege vogel. Na het ontbijt, de verzorging en de passage van de kinesitherapeut is het tijd om mijn dagelijkse krant te lezen. Na een babbeltje hier of daar is het al vlug 11u30 en tijd om aan tafel te gaan. Na het middageten doe ik een dutje om dan terug ofwel op visite te gaan of bezoek te krijgen. Een speciale dagelijkse gast is de overbuur Frans (Van Den Bossche), die overigens voor de gelegenheid voor mij een aardig gedichtje maakte. Samen maken we van alle dagen ‘feestdagen’ en daar horen ook veel lachen en bij gelegenheid ook een glaasje rode wijn bij.

Wat breien of de ene of andere animatie bijwonen maken dat mijn namiddagen vrij vlug voorbij vliegen. Na het avondeten is het TV-tijd. Blokken, het nieuws en Thuis behoren tot de dagelijkse kost en omdat een dagje Sint-Felix ook voor een ‘honderdjarige’ ook goed gevuld kan zijn ben ik rond een uur of negen ‘content’ om terug in mijn bedje gelegd te worden en zonder slaappillen naar dromenland te kunnen reizen”.

Enthousiast en erkentelijk

Als kranige dame genoot Jeanne volop van de aandacht die haar bij de viering werd toebedeeld. Een schouderklopje hier, een felicitatie daar, een bloemetje ginder en daar nog een cadeautje bovenop. Alles werd met enthousiasme en erkentelijkheid aanvaard en beleefd. De viering in familieverband met een bezoek van het college van burgemeester en schepenen is voorzien op zondag 26 mei.

Nooit geen twee zonder drie …

Overigens is St-Felix ook nog, naast Jeanne, de thuishaven van Anna Paduart die al op 6 februari haar honderdste verjaardag mocht vieren. En nooit geen twee zonder drie…. in september staan de schijnwerpers gericht op Irène Dubois als nieuwe eeuwelinge. Zij was jarenlang schooljuf in Bever.

Dit nieuwsbericht delen: