Met Anna Paduart is HERNE terug een honderdjarige rijk

Exact 100 jaar geleden kreeg Herne er toen met de pasgeboren Anna Paduart een vrouwelijke inwoonster bij. Het was op woensdag 6 februari 1924 dat zij het levenslicht zag in de woning op de hoek van de Ninoofsesteenweg  en de wandelweg die leidt naar de Stomme Kapel. Haar vader was schrijnwerker en haar moeder was huisvrouw. Zij was de jongste van vier meisjes. Na het familiefeest in de Cardinael was het nu de beurt aan alle medebewoners van het woonzorgcentrum St-Felix om de nieuwe eeuwelinge te vieren. Die viering met taart en koffie werd voorafgegaan door een eucharistieviering in de kapel van het woonzorgcentrum en voorgegaan door federatiepastoor Kris Meskens.

Kindermeisje

Zoals nagenoeg alle Hernse meisjes geboren in het interbellum ging ook Anna naar ‘de nonnekesschool’. Als tiener kwam zij na haar zesde leerjaar terecht in St-Lambrechts-Woluwe bij een ‘dokter’ waar zij de taak van kindermeisje kreeg toebedeeld. Vrij jong liep zij haar toekomstige echtgenoot tegen het lijf maar ook vrij jong moest zij afrekenen met de oorlogsjaren. In 1946 luidden de huwelijksklokken dan toch voor Isidore (Hannon) en Anna. Beiden waren toen 22 jaar. Hij was van Lembeek en verdiende de kost als beroepsmilitair. Na goed een jaar in Lembeek te hebben gewoond en waar ook hun eerste dochter Eliane werd geboren voorzag het leger Doornik als werkplek voor Isidore. Om praktische redenen werd er dan ook verhuisd naar Doornik waar in 1951 Jacqueline als dochter nummer 2 het leven zag. Na Lembeek en  Doornik werd  Wezembeek-Oppem de woonplaats van het gezin Hannon-Paduart. Isidore was immers intussen gemuteerd naar het militair hospistaal in Etterbeek waar hij secretaris van de gezondheidsdienst werd. Die betrekking bleef hij bekleden tot aan zijn pensioen.

Reizen

Omdat de kinderen groter werden en Anna minder en minder huishoudelijke taken toebedeeld kreeg begon Anna uit te kijken naar alternatieven. Die alternatieven om haar dagen zinvol in te vullen vond zij enerzijds in vrijwilligerswerk met een belangrijk luik gewijd aan het amateurtoneel en anderzijds in een opleiding als kapster waar zij haar beroep van maakte. Intussen tikte de klok verder en liepen beiden tegen de 56 jaar aan. Voor Isidore was 56 toen gelijkgesteld met de pensioenleeftijd. Om samen te ‘kunnen genieten’ stopte ook Anna haar kapsteractiviteiten. Van 1980 tot 1998 werd het dan ook voor zowel Isidore als Anna fulltime genieten. Dat genieten betekende veelal op reis gaan. Vrijwel alle buurlanden met ook het toenmalige Joegoslavië en Portugal werden aangedaan. Hun voorkeur ging echter uit naar Spanje. Voor kortere vakanties kozen zij voor verblijven op campings en voor langere uitjes werd het een huurlocatie.

Aan mooie liedjes komt evenwel jammer genoeg ook eens een eind. In 2000 overleed Isidore. Het gezin Hannon-Paduart is vanuit hun eerste dochter Eliane uitgegroeid tot een familie met 3 kleinkinderen (Serge, Joanick en Fabrice). Die op hun beurt zorgden voor 9 achterkleinkinderen en 5 achterachterkleinkinderen. De jongste is de 3-maand oude Théo. Dochter Jacqueline bleef kinderloos. Als weduwe overleed zij in Wenduine in september 2023.

Terug naar haar geboortedorp

Twee jaar na het overlijden van haar man besliste Anna om terug te keren naar haar geboortedorp Herne en zó kwam zij terecht in het wzc St-Felix als flatbewoonster. Ook hier leefde zij niet volgens het stramien bed-zetel-tafel-bed. Tot voor een paar maanden was zij nog actief lid van het zangkoor, was zij nog lector tijdens de eucharistievieringen en was zij nog steevast te vinden achter de toog van het cafetaria. Anna stelt het nog uitermate goed. Wel is zij thans herstellend van een val die haar een heupletsel bezorgde.

Directeur bewonerszorg Matthias Van Houdenhove wist haar te beschrijven als een dame te bewonderen voor haar alertheid, haar wijsheid, haar levenslust en haar opgewekt karakter. Mede in naam van alle bewoners gaf de directeur ook aan dat “zowel het voltallig personeel als alle bewoners blijven uitkijken naar de nog vele komende mooie momenten om te koesteren”.

Op naar 25-jarig verblijfsjubileum

Als kranige dame genoot zij volop van de aandacht die haar bij de viering werd toebedeeld. Een schouderklopje hier, een felicitatie daar, een bloemetje ginder en daar nog een cadeautje bovenop. Alles werd met enthousiasme en erkentelijkheid aanvaard en beleefd. In naam van de burgemeester en het lokaal bestuur waren het de schepenen Sandra Dero en Carina Ricour die de felicitaties mochten overbrengen. Zij hadden ook een geschenkenveloppe mee met voor 200 euro waardebons te verzilveren bij de lokale handelaars. Terloops liet zij horen aan ieder die het wilde dat het haar bedoeling is om volgend jaar terug te kunnen vieren. Dan wordt Anna allicht de eerste residente in het woonzorgcentrum die er dan als dusdanig haar 25-jarig zilveren verblijfsjubileum mag vieren.

Dit nieuwsbericht delen: